In januari was ik op een livedag van Willemijn Welten. Een dag gevuld met liefde, inzichten, stilte, ruimte en verbinding.
Halverwege deze dag deden we een meditatie om ons te verbinden met ons innerlijk kind.
Misschien heb je hier al vaak over gehoord, maar in tegenstelling tot de meeste meditaties ging dit niet over het kind met oude pijn, maar gingen we juist verbinden met het kind dat helemaal heel, vrij en gelukkig is. Verbinden met wie je was, nog vóórdat er laagjes om je hart zijn gevormd. De meest pure en ongedwongen versie van jezelf.
Tijdens de meditatie zag ik het enthousiaste, nieuwsgierige en open kind dat ik vroeger was. Ik praatte met haar, gaf haar een knuffel. Deze kleine ik leefde voluit.
Zij keek tegen mij op. Maar het enige wat ik op dat moment wilde was weer zijn zoals zij. Ik verlangde weer enorm naar het gevoel van toen:
Het weten dat je goed bent zoals je bent. Voluit genieten van het leven. Verbonden met de natuur en alles op je heen. Vol vertrouwen. En alles laten komen wat er komt, zonder oordeel.
Achteraf gezien was deze mini-me super wijs en zou ik graag met haar willen ruilen.
Ik wilde zo graag mijn angsten loslaten, echt weer kunnen genieten.
En het maakte me verdrietig.
Aan het einde van de meditatie deelde ik in tranen dat ik niet snapte hoe ik haar was kwijtgeraakt en waar ze was gebleven
Toen zei Willemijn iets moois:
“Wat als het niet de vraag is waar ze gebleven is, maar hoe je weer met haar kan verbinden?”
Deze woorden landden zachtjes in mijn hoofd en vonden de weg naar mijn hart, waar ze rust en vertrouwen brachten.
Dit kleine meisje zit namelijk nog in mij, ik mag haar alleen weer de ruimte geven om naar buiten te komen.
Haar uitnodigen voor een gesprek, samen spelen en plezier maken. En dat lukt steeds beter. 🤍






0 Reacties